pronoun مَن / man

وقتی خانواده هامون تصمیم گرفتن که من و پریسا با هم ازدواج کنیم؛

vaqti xânevâde hemun tasmim gereftan ke man va parisâ bâ ham ezdevâj konim؛

When our families decided that Parisa and I should get married,

و من فهمیدم که،

va man fahmidam ke،

and I realized

توی راه بازگشت از من خواست که رانندگی کنه.

tuye râh-e bâzgašt az man xâst ke rânandegi kone.

On the way back, she asked me if she could drive.

منم بدون هیچ سوالی کلید ماشین رو دادم بهش.

manam bedune hič so'âli kelid-e mâšin ro dâdam beheš.

I gave her the car keys without any questions.

عین روز برام روشنه که اگر منم بودم،

eyn-e ruz barâm rowšane ke agar manam budam،

It’s clear as day for me that even if it was me,

من پریسا رو از ماشین کشیدم بیرون؛

man parisâ ro az mâšin kešidam birun؛

I pulled Parisa out of the car,

چون هیچ کس باور نمی کنه که من اون شب رانندگی نمی کردم.

čon hič kas bâvar nemi kone ke man un šab rânandegi nemi kardam.

Because nobody believes that I wasn’t driving that night.

اونام فکر می کنن که مقصر منم.

unam fekr mi konan ke moqasser manam.

They, too, think that I’m to blame.

اون شب من داشتم

un šab man dâštam

That night I was

اما من اصلا دلم نمیاد،

ammâ man aslan delam nemiyâad،

but I can never bring myself