conjunction که / ke

که اگر مجبور بشم ایران رو ترک کنم،

ke agar majbur bešam irân ro tark konam،

that if I had to leave Iran,

یک آدم مطمئن می‌شناسم که بذارم توی کافه به جای خودم

yek âdam-e motma'en mišenâsam ke bezâram tuye kâfe be jâye xodam

I know a reliable person to take my place in the café,

اما با این شرایط مطمئن نیستم که فکر خوبی باشه.

ammâ bâ in šarâyt motma'en nistam ke fekr-e xobi bâše.

but with these circumstances, I’m not sure it would be a good idea.

اینجوری که توضیح داد،

injuri ke towzih dâd،

The way he explained,

هر چند که ممکنه نقاط مشترکی هم داشته باشند.

har čand ke momkene noqât-e moštreki ham dâšte bâšand.

although they might also have some common areas.

این که دیگه تازگی نداره.

in ke dige tâzegi nadâre.

This is not new though.

وقتی خانواده هامون تصمیم گرفتن که من و پریسا با هم ازدواج کنیم؛

vaqti xânevâde hemun tasmim gereftan ke man va parisâ bâ ham ezdevâj konim؛

When our families decided that Parisa and I should get married,

وارد بزرگراه که شد،

vâred-e bozorgrâh ke šod،

When she entered the highway,

عین روز برام روشنه که اگر منم بودم،

eyn-e ruz barâm rowšane ke agar manam budam،

It’s clear as day for me that even if it was me,

اونام فکر می کنن که مقصر منم.

unam fekr mi konan ke moqasser manam.

They, too, think that I’m to blame.